پایگاه اطلاع رسانی فانوس | از انتظار مرگ برای ۲۵ میلیون انسان تا گل به خودی دولت‌روحانی

دکه گردی فانوس

از انتظار مرگ برای ۲۵ میلیون انسان تا گل به خودی دولت‌روحانی

سرویس سیاسی - سرمقاله‌ها و یادداشت‌های امروز برخی از روزنامه‌های رسمی و مهم کشور به موضوعاتی نظیر انتظار مرگ برای ۲۵ میلیون انسان!، چرا قاچاقچیان اعدام نشوند؟، ویژه‌نامه مرگ، اشتغالزایی کجاست که مردم مشاهده نمی‌کنند، پشت پرده ماجراجویی‌ها در سوریه، گل به خودی دولت‌روحانی، پویش پیشرفت در دولت دوازدهم، بودن و نبودن روحانی، تخیلاتی که به واقعیت پیوست، ساده‌زیستی یک اقدام راهبردی برای مسئولین و اصول و محکمات نظام اسلامی اختصاص دارد.

به گزارش خبرنگار گروه سیاسی فانوس، نویسندگان سرمقاله‌ها و یادداشت‌های روزنامه‌های امروز "دو شنبه 95.12.23" به موضوعات انتظار مرگ برای ۲۵ میلیون انسان!، چرا قاچاقچیان اعدام نشوند؟، ویژه‌نامه مرگ، اشتغالزایی کجاست که مردم مشاهده نمی‌کنند، پشت پرده ماجراجویی‌ها در سوریه، گل به خودی دولت‌روحانی، پویش پیشرفت در دولت دوازدهم، بودن و نبودن روحانی، تخیلاتی که به واقعیت پیوست، ساده‌زیستی یک اقدام راهبردی برای مسئولین و اصول و محکمات نظام اسلامی پرداختند.

اطلاعات

روزنامه اطلاعات در بخشی از یادداشت امروز خود خود با عنوان «انتظار مرگ برای ۲۵ میلیون انسان!» نوشت: در برهه‌ای از تاریخ زندگی می‌کنیم که از یکسو رشد تکنولوژی و دانش بشری شگفت‌انگیز است و در اوج قرار دارد و از سوی دیگر زبان آمار در سراسر جهان، زبان ترسیم مشکلات، بحران‌های گوناگون و پیچیده اقتصادی، سیاسی و اجتماعی شده است. جنگ و کشتار تروریسم زبان روزانه ارائه آمارها است. تازه‌ترین آمار را دیروز استفان اوبراین، معاون سازمان ملل در امور بشردوستانه در شورای امنیت سازمان مل ارائه داد. او گفت: «جهان این روزها شاهد بزرگ‌ترین بحران انسانی شده است. مرگ ناشی از قحطی فزاینده و گرسنگی ۲۵ میلیون انسان در ۴ کشور جهان را تهدید می‌کند.» معاون سازمان ملل در گزارش خود به شورای امنیت این سازمان هشدار داد که این سازمان اکنون با بزرگ‌ترین بحران بشری طی بیش از ۷۰ سالی که از تأسیس آن می‌گذرد، رو‌به‌رو شده است که اگر اقدامی بین‌المللی انجام نگیرد، در ۴ کشور جهان مردم آن از فرط گرسنگی و بیماری جان خواهند داد. یمن، سودان جنوبی، نیجریه و سومالی، ۴ کشوری هستند که سازمان ملل، زنگ خطر مرگ بسیاری از ساکنانش را به صدا درآورده است. معاون دبیرکل سازمان ملل برای پیش‌گیری از «یک فاجعه بزرگ انسانی» خواستار اختصاص بودجه‌ای مالی، معادل ۴ر۴ میلیارد دلار (۱۶ هزار میلیارد تومان) از کشورهای عضو سازمان ملل شد. ماه گذشته، آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، ضمن هشدار نسبت به وقوع یک فاجعه ناشی از بحران غذایی در جهان اعلام کرده بود، سازمان ملل با گذشت ۳ ماه از سال جدید میلادی، تنها توانسته ۹۰ میلیون دلار از بودجه وعده داده شده از سوی کشورهای عضو را دریافت کند. ۴ کشوری که در گزارش معاون سازمان ملل از آن نام برده شده است در جنگ داخلی و خارجی قرار گرفته‌اند.

ایران

روزنامه ایران نیز در قسمتی از یادداشت امروز خود با عنوان «چرا قاچاقچیان اعدام نشوند؟» نوشت: روزهای آخر اسفندماه هر سال زمانی است که اجلاس CND با حضور نمایندگان دولت‌ها، سازمان‌های غیردولتی و اعضای جامعه مدنی در وین برگزار می‌شود. در آستانه اجلاس امسال خبر خوشی از مجلس شورای اسلامی به گوش رسید که می‌تواند برگ برنده امسال ایران در این اجلاس باشد. خوب به یاد دارم که در یکی از نشست‌های اجلاس CND سال گذشته که سازمان‌های مردم‌نهاد و گروه‌های حقوق بشری در آن حضور داشتند، مسأله مجازات اعدام در کشورهای مختلف مورد بحث و تبادل نظر قرار گرفت. من هم در این جلسه حضور داشتم. امیدوار بودم که در این نشست به سیاست‌های کلان و مواضع کلی نهادهای مدنی کشورهای مختلف در مورد مجازات اعدام پرداخته شود اما با چشم خود دیدم که بخش اعظم وقت جلسه را به موضوع اعدام در جمهوری اسلامی ایران اختصاص داده‌اند. در نشست‌ها و جلسات دیگر هم مشاهده کردم که گروه‌های مختلف سعی می‌کردند با بزرگنمایی توجه نهادهای مدنی وجامعه بین‌المللی را به مسأله اعدام قاچاقچیان در ایران معطوف کنند. این بزرگنمایی به حدی بود که قوانین جمهوری اسلامی ایران را روی پرده‌ای به نمایش گذاشته بودند و تلاش داشتند کشورمان را به نقض حقوق بشر محکوم کنند. ما در جلسات خیلی تلاش کردیم که شرایط منطقه و کشورمان را برای سازمان‌های غیردولتی تشریح کنیم و توضیح دهیم که شرایط ایران با کشورهای دیگر متفاوت است. توضیح دادیم که بسیاری از قاچاقچیان مواد مخدر مسلح هستند و باکی هم برای استفاده از اسلحه برای رسیدن به اهداف‌شان ندارند. از آمار شهدایی که در راه مبارزه با مواد مخدر جان‌شان را از دست داده‌اند، سخن گفتیم اما این دفاعیات چندان سودمند نبود. چون برخی با تکیه بر قوانین جمهوری اسلامی در حوزه اعدام قاچاقچیان تلاش می‌کردند وجهه کشورمان را خراب کنند و تمام تلاش‌هایی را که جمهوری اسلامی ایران در زمینه مبارزه با قاچاق مواد مخدر و جلوگیری از ترانزیت مواد به کشورهای دیگر انجام می‌دهد، تحت الشعاع آمار اعدام قاچاقچیان قرار دهند.

وطن امروز

همچنین روزنامه وطن امروز در بخشی از یادداشت امروز خود با عنوان «ویژه‌نامه مرگ!» می نویسد: برای مرحوم هاشمی، هزاری هم ویژه‌نامه دربیاوری و ذیل تصاویر آن مبارز قدیمی، هزاری هم تیتر درشت بزنی، آن اندازه به دردش نخواهد خورد که من اینجا از مخاطبان یادداشتم بخواهم تا گرم مطلب نشده‌اند، فاتحه‌ای نثار روحش کنند که قطع به یقین، رئیس فقید مجمع تشخیص مصلحت، به این «قرائت» بیش از آن «سیاست» نیاز دارد، بخصوص حالا که دستی کوتاه از دامن دنیا دارد. این از نکته اول! و اما زنجیره‌ای‌ها جوری در وصف مرحوم هاشمی زبان به تملق باز می‌کنند، تو گویی ما یادمان رفته چیزهایی که علیه همین شخص ایشان می‌نوشتند! نه فقط در روزنامه، بلکه کتاب هم منتشر می‌کردند! دوره سراسر اخلاق(!) دوم خرداد، کافی بود یکی در جایی، بار سفر اخروی بسته باشد! چنان انگشت اتهام را متوجه مرحوم هاشمی می‌کردند و چنان دور از الفبای انصاف، علیه ایشان می‌نوشتند که نه حدی داشت و نه حسابی! 2 نکته‌ مستتر است در همین نکته دوم یادداشت. اولا: مرحوم هاشمی حتی در همان عصر دوم خرداد هم عاری از اشکال و اشتباه نبود لیکن زنجیره‌ای‌ها، به شهادت مندرجات‌شان، بیش از آنکه منتقد خطاهای آقای هاشمی بوده باشند، تخریب‌کننده و تهمت‌زننده به ایشان بودند! ثانیا: هم آن روز که در مقام حمله به هاشمی، اتهامات هرگز ثابت‌نشده به او زدند، کارشان نادرست بود و هم امروز که در لباس دوستی، القاب و عناوین عجیب و غریب نثار او می‌کنند! اینکه معصوم می‌فرمایند: «جاهل را نمی‌بینی، الا در حال افراط یا تفریط» یکی هم یعنی اینکه زنجیره‌ای‌ها را نمی‌بینی، الا در حال افراط «عالیجناب سرخ‌پوش» یا تفریط «سردار فلان و بهمان»! نکته بعدی، نحوه مواجهه جریان انقلابی با آقای هاشمی است.

جام جم

«اشتغالزایی کجاست که مردم مشاهده نمی‌کنند» عنوان یادداشت امروز روزنامه جام جم است که در بخشی از آن می خوانید: مساله کاهش نرخ بیکاری یا ایجاد اشتغال یک دغدغه اصلی برای همه دولت‌ها محسوب می‌شود. اگر مساله امنیت ملی را از نظر اهمیت برای کشورها فاکتور بگیریم حتماً موضوع اشتغال از مهم‌ترین مسائل اقتصادی خواهد بود. اعلام نرخ بیکاری در کشورهای بزرگ از عواملی است که بر اقتصاد آنها تأثیر می‌گذارد و اخیراً مشاهده شد که نرخ بیکاری در آمریکا بشدت کاهش پیدا کرد و همین مساله موجب شد تا نرخ بهره روند صعودی طی کند و شاخص بورس به رقم بی سابقه برسد. هر کشور برای ایجاد اشتغال به دو ابزار نیاز دارد که سرمایه و فناوری است، اما ایران در آنها دچار مشکل است. مصداق این جمله هم تفاهم‌نامه‌هایی است که ایران با کشورهای دارای فناوری منعقد کرد، اما نتوانست به مرحله قرارداد برساند. اما ابزارهای دیگری وجود دارد که می‌توان از آنها برای ایجاد اشتغال بهره برد. در این میان مسائل دیگری نیز وجود دارد که ایران دخل و تصرفی در آن ندارد. یکی از آنها تعیین قیمت نفت است که قیمت بالای آن می‌تواند تأثیر زیادی بر اشتغال کشور داشته باشد. برخی مقامات دولتی عنوان می‌کنند که با سرمایه گذاری خارجی مشکل اقتصادی داخل کشور حل خواهد شد، اما غافل از این‌که این کار کاملاً سیاسی است و کشورهای دیگر نمی‌گذارند فناوری که در اختیار دارند، انتقال پیدا کند. طبیعی است با توجه به این شرایط نمی‌توانیم روی این بخش حساب باز کنیم، اما در مقابل می‌توان از تسهیلات بلندمدت خارجی بهره برد.

حمایت

«پشت پرده ماجراجویی‌ها در سوریه» نیز عنوان یادداشت امروز روزنامه حمایت است که نگارنده در بخشی از آن آورده است:  بیش از شش سال از جنگ نیابتی تروریست‌ها در سوریه برای ساقط کردن دولت این کشور می‌گذرد و در این میان، دولت‌های مداخله‌گر آمریکا و ترکیه در کنار حمایت‌های بی‌شائبه عربستان و قطر، نقش بسزایی در تشدید درگیری‌ها و حمایت از تکفیری‌ها داشته‌اند. یکی از خدعه‌ها و نیرنگ‌هایی که حکومت‌های منطقه‌ای تابع آمریکا در مورد تحولات سوریه بکار بستند، نام‌گذاری شورش‌های هدایت‌شده تروریست‌ها به نام «بهار عربی» بود، در حالی که با وجود برخی اختلافات سیاسی طبیعی در جامعه سوریه، مطالبه عمومی برای تغییر حکومت مشروع این کشور وجود نداشت و از سوی دیگر، کشورهای غربی نیز هر چند در ظاهر، به صراحت از تغییر حاکمیت سخن به میان نمی‌آوردند. شرط تحول در چارچوب قدرت، عاملیت دو فاکتور «هرج و مرج و مطالبه مردمی» و «مداخله مستقیم خارجی» است اما هیچ‌یک از این دو عامل به طور کامل در سوریه وجود نداشت، در نتیجه، اپوزیسیون ضعیف سوریه تحت پشتیبانی خارجی قرار گرفت و توطئه تغییر جغرافیای سیاسی منطقه با ایجاد دگردیسی در ارکان حاکمیتی سوریه با توهم نابودی مقاومت در غرب آسیا به مرحله اجرا در آمد. عدم ارزیابی صحیح دشمنان سوریه از قدرت این کشور را می‌توان از اظهارنظرهای آنان در ابتدای این بحران و حتی در زمان حاضر دریافت. دولتمردان ترکیه در آغاز جنگ، با خوش خیالی اعلام کرده بودند که ساقط کردن دمشق، دو هفته بیشتر زمان نمی‌برد یا رئیس جمهور این کشور گفته بود در مسجد اموی حلب نماز خواهد خواند. گرچه در حال حاضر، کمتر شاهد اظهارنظرهای قطعی و هیجانی از سوی دولت مداخله‌گر ترکیه هستیم اما اصرار آن‌ها و آمریکایی‌ها به حضور نظامی در سوریه و شرکت در عملیات رقه، حاکی از تداوم همان اشتباهات گذشته و نادیده گرفتن دست برتر مقاومت در تحولات میدانی است.

آرمان امروز

همچنین روزنامه آرمان امروز در بخشی از سرمقاله امروز خود با عنوان «گل به خودی دولت‌روحانی» تصریح کرد: درسال ۹۲ که مردم مسئولیت قوه مجریه را به دولت سپردند، تمامی شاخص‌های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی در وضعیت بحرانی‌ قرارداشت. در این سال منفی‌ترین میزان رشد اقتصادی درچند سال اخیر تجربه‌ شد. وضعیت اقتصادی ایران به لحاظ شاخصه‌های مختلف ازجمله شاخصه اقتصادی تنها قابل مقایسه با دوران اشغال ایران در زمان جنگ جهانی دوم جهانی بود. رشد اقتصادی منفی ۶ درصد و تورم حدود ۴۰ درصد، صندوق ذخیره ارزی خالی، سیلو‌های گندم‌خالی، مشکل اشتغال برای نسل ‌تحصیلکرده، روابط نامناسب ایران درحوزه بین‌الملل، عدم صادرات تنها منبع درآمد کشور و کاهش صادرات نفت از حدود دو ونیم میلیون بشکه به زیر یک میلیون بشکه، تولید بنزین پتروشیمی وآلاینده‌ها و ده‌‌ها مورد دیگر، از جمله مواردی است که درحافظه کوتاه مدت جامعه وجود دارد و بعید است مردم فراموش کرده باشند، دردو سال آخر دولت گذشته، کشور با چه شدت و شیبی در سراشیبی سقوط قرارگرفته بود. با این وجود رئیس دولت سابق، این روزها طی نامه‌های رسمی به مدعی تبدیل شده است که به نظر نگارنده درباره مورد اخیر مجموعه اطلاع رسانی دولت سهیم هستند. دولت باید براساس شاخصه‌های موجود، سندی را تنظیم می‌کرد که چه شاخصه‌هایی را تحویل گرفته‌اند وچه چیز تحویل خواهد داد. چنین سندی می‌تواند ترازنامه ملی از عملکرد دولت گذشته باشد ضمن اینکه چنین ترازنامه‌ای هم درباره عملکرد دولت فعلی نیز شفاف‌سازی خواهد کرد. دولت یازدهم باید در ابتدای راه، شاخصه‌هایی مانند وضعیت ارزی، پولی، مالی و دیگر شاخصه‌های توسعه را به مردم به صورت شفاف گزارش می‌داد که چه شاخصه‌هایی تحویل گرفته است. درسال ۹۲ این توصیه از سوی کارشنایان اقتصادی صورت گرفت، اما توجهی از سوی دولت به این مهم نشد. اگر چنین گزارشی از سوی وزارت اقتصاد و نهادهای آماری به جامعه داده می‌‌شد این روزها شاهد ادعا‌های افرادی که باید پاسخگوی عملکردگذشته خود باشند، نبودیم. مخالفان دولت با پشتوانه رسانه‌ها دیداری وشنیداری فراوانی که در اختیار دارند، فکر می‌کنند می‌توانند فضا‌سازی کرده و درعملکرد مثبت دولت روحانی خلل ایجاد کنند.

کیهان

روزنامه کیهان نیز در بخشی از یادداشت امروز خود با عنوان «پویش پیشرفت در دولت دوازدهم» تاکید کرد: موضوع انتخابات پیش‌رو، جریان‌های مختلف از جمله طیف‌های حزب‌اللهی را به تکاپو انداخته است. از دو منظر به این انتخابات می‌توان نگریست. اولی نگاه متصلب حزبی و جناحی و قبیله‌ای به مثابه دعوای قرمز و آبی است؛ و دومی نگرش «معیار محور»،که به ملاک‌های «مدیریت و سیاست و دولت تراز» ملتزم می‌ماند. دولت دوازدهم در ایده‌آل‌ها چگونه دولتی باید باشد؟ نسبت آن با دولت فعلی و دولت سابق کدام است و نیروهای وفادار انقلاب و کشور از کدام چشم‌انداز کلی باید به این جابه‌جایی دولت بنگرند؟عقل حکم می‌کند دولت آتی بهتر از دولت یازدهم و دهم باشد؛ در سیاست خارجی (در مصاف با دشمنان) با عزت ظاهر شود و در داخل چنان تدارک قدرت ملی در ابعاد فرهنگی و اقتصادی و سیاسی کند که پشتوانه عزت و اقتدار در سیاست بین‌المللی باشد. صرف شعار بدون اقدام و عمل یا التماس بدون اعتماد به نفس و تقویت استحکام ساخت داخلی قدرت، می‌شود همین مسیری که با همه فراز و نشیب‌هایش- و اختلاف افق‌های آقایان احمدی‌نژاد و روحانی- در پنج شش سال اخیر پیموده شد.

شرق

«بودن و نبودن روحانی» نیز عنوان سرمقاله امروز روزنامه شرق است که در بخشی از آن می خوانید: سال ٩٦، دو انتخابات برگزار می‌شود؛ انتخابات دوره دوازدهم ریاست‌جمهوری و انتخابات دوره پنجم شورای اسلامی شهر و روستا. این دو، هر کدام به تنهایی از اهمیت بالایی برخوردار است. اما در این یادداشت، به ریاست‌جمهوری پرداخته می‌شود.  درباره انتخابات ریاست‌جمهوری دوازدهم، گفتنی‌های زیادی وجود دارد، اما فعلا به موقعیت حسن روحانی برای دوره دوم ریاستش بر قوه مجریه اشاره می‌شود.  گروه‌ها، احزاب سیاسی و مردم علاقه‌مند به شرکت در سرنوشت خود، نظراتی دارند. هر کدام درباره دکتر روحانی و عملکرد او و شرایط وی در انتخابات دوره دوازدهم نظرات گوناگونی دارند که لازم است به آن توجه شود تا افق آینده تا حدودی روشن‌تر شود. در میان گروه‌های سیاسی، یک طیف جناح راست، نه‌تنها ذره‌ای به موفقیت دکتر روحانی فکر نمی‌کنند، بلکه از آمدن او در خرداد ٩٢ هم به‌شدت در رنج‌اند. اگرچه وی از درون جناح اصولگرا وارد عرصه رقابت برای نشستن بر صندلی ریاست‌جمهوری شد، اما بخش افراطی این جناح، بدون اینکه منتظر عملکرد او پس از ورود به کاخ ریاست‌جمهوری شود، سر ناسازگاری با او گذاشتند و تا امروز که نزدیک به چهار سال از آن تاریخ می‌گذرد، لحظه‌ای از مخالفت با او دست برنداشتند و همه سخنان و عملکرد و رفتار وی و همراهانش را با بدترین عبارات به سخره گرفتند. این دسته پرمدعا از اینکه سایه محبت‌آمیز رئیس دولتی مانند احمدی‌نژاد و به‌ تبع آن فردی از جنس احمدی‌نژاد، دیگر بر سرشان نیست، رنجیده‌خاطر و نیز دچار غصه ازدست‌رفتن منافعشان شده‌اند، بنابراین تمامی تلاش رسانه‌ای خود را روی جلوگیری از ورود افراد دیگری غیر از همفکر خودشان، از جمله حسن روحانی متمرکز کرده‌اند. این گروه درحال‌حاضر چند نامزد برای رودررو قراردادن با دکتر روحانی دارند.

اعتماد

روزنامه اعتماد هم در قسمتی از سرمقاله امروز خود با عنوان «تخیلاتی که به واقعیت پیوست» می نویسد: حدود ١٥٠ سال پیش نویسنده‌ای فرانسوی به نام ژول‌ورن شروع کرد به نوشتن داستان‌هایی تخیلی. داستان‌هایی که برای خوانندگان آن زمان نشانی از واقعیت نداشت، بلکه سراسر تخیل و وهم بود. تخیلی که انسان دوست داشت به واقعیت هم بپیوندد ولی آن را ممکن نمی‌دانست. از جمله سفر به ماه، یا به اعماق زمین و زیر دریا و... ولی جالب این بود که این تخیلات به اختراعات و بخش مهمی از آنچه در خیال ژول‌ورن بود کمک کرد تا به واقعیت تبدیل شوند. این گذشت تا اینکه صد سال پس از او نویسنده دیگری در انگلستان داستانی تخیلی را به نام ١٩٨٤ نوشت. این داستان در سال ١٩٤٨ یعنی اندکی پس از جنگ جهانی دوم نوشته شد. جرج اورول چند سال پیش از آن قلعه حیوانات را نوشته بود که نقدی جدی بر نظام‌های فراگیر کمونیستی محسوب می‌شد. نویسنده چند سال بعد خواست که برحسب تخیل خود آینده چنین نظام‌هایی را در پرتو توسعه فناوری و قدرت کنترل فرد یا ذهن آنان به رشته تحریر در آورد. او کتاب ١٩٨٤ را نوشت تا نشان دهد در ٤٠ سال بعد جهان کمونیسم و حکومت‌های یکه‌سالار، چگونه بر مردم خود حکمرانی می‌کنند. فرق تخیل اورول با ژول‌ورن در این بود که خواننده از خواندن تخیلات ژول‌ورن لذت می‌برد و دوست می‌داشت که چنین تخیلاتی را در واقعیت تجربه کند. ولی خواننده تخیلات اورول دچار ترس و نگرانی و حتی ناامیدی می‌شد و از اینکه در چنین حکومتی و جامعه‌ای زندگی کند، می‌ترسید و دوست داشت که این تخیلات رنگ واقعیت نبیند. چرا که انسان را از مهم‌ترین وجه انسانی او تهی می‌کند.

شهروند

روزنامه شهروند هم در بخشی از سرمقاله امروز خود با عنوان «ساده‌زیستی یک اقدام راهبردی برای مسئولین» خاطرنشان می کند: یکی از نکاتی که مقام معظم رهبری بارها در سخنان خود به آن اشاره و تأکید کرده‌اند پرهیز از اشرافیت مسئولین است. ایشان در آخرین سخنان خود در دیدار با خبرگان رهبری نیز توصیه کردند که: «خودداری از گرایش به اشرافی‌گری از دیگر محکمات نظام اسلامی است، اما متأسفانه یکی از مشکلات امروز جامعه، گرایش به نمایش اشرافی‌گری حتی در طبقات متوسط و پایین در اثر عملکرد برخی مسئولان است.» اهمیت این مسأله در چیست؟ واقعیت این است که سیره ائمه (ع) به گونه‌ای بوده که از نظر وضعیت زندگی آنان تا حدی با یکدیگر تفاوت داشته است. این تفاوت متأثر از شرایط اجتماعی و تاریخی و حتی مسئولیت حکومتی آنان نیز بوده است. برای نمونه امام علی (ع) در زندگی روزمره، سعی می‌کردند که زندگی خود را با پایین‌ترین اقشار جامعه هماهنگ کنند. هرچند به لحاظ مادی کم‌وکسری نداشتند و می‌توانستند زندگی مرفهی داشته باشند، ولی معتقد بودند که خداوند متعال به پیشوایان عادل واجب کرده است که سطح زندگی خود را با ضعیف‌ترین افراد جامعه یکسان کنند تا فقر و تنگ‌دستی بر تهیدستان و بینوایان فشار نیاورد. همچنان که در جای دیگری امام علی(ع) فرمود: «اگر می‌خواستم می‌توانستم با عسل خالص و مغز گندم و بافته‌های پرنیان (نرم‌ترین پوشاک) زندگی کنم. اما هرگز امکان ندارد که هوا و هوس بر وجود من غالب شود و حرص و طمع مرا به گزینش غذاهای لذیذ وادار کند، در حالی که شاید در حجاز و یمامه کسانی باشند که به قرص نانی دسترسی ندارند و در عمر خویش با شکم سیر سر بر بالش نگذاشته‌اند.

جوان

در پایان نیز روزنامه جوان در یادداشت امروز خود با عنوان «اصول و محکمات نظام اسلامی» نوشت: یکی از محورهای اصلی بیانات رهبر معظم انقلاب اسلامی در دیدار نمایندگان مجلس خبرگان رهبری، بازخوانی برخی از مهم‌ترین اصول، مبانی و محکمات نظام اسلامی بود. معظم‌له این محکمات را که برگرفته از گفتمان و اندیشه نورانی امام راحل عظیم‌الشأن(ره) است، رافع مشکلات و اختلافات سلیقه‌ها در مسائل اساسی کشور معرفی کردند. از آنجا که این اصول و مبانی واجد اهمیت فوق‌العاده‌ای بوده و لازم است مورد مداقه و بررسی‌های فراوان قرار گیرد، در این یادداشت خواهیم کوشید نیم‌نگاهی گذرا بر این محکمات مطروحه در بیانات اخیر معظم‌له داشته باشیم، به امید آنکه این سرفصل‌های مهم مورد توجه بیشتر صاحب‌نظران و اندیشه‌ورزان قرار گیرد: تحقق احکام اسلامی ولو به‌صورت تدریجی» و «عقب‌نشینی نکردن از روند اجرای احکام اسلامی» نخست اصلی بود که در بیان معظم‌له به آن اشاره شد. بنیان و اساس حکومت اسلامی برای برپایی احکام و شرایع دینی است و اگر حکومت اسلامی از این مهم غافل شود، در واقع از فلسفه وجودی خویش فاصله گرفته است. به نظر می‌رسد دو مانع جدی بر سر راه تحقق این اصل محکم وجود دارد، نخست ضعف و فقدان احساس مسئولیت در برابر احکام الهی و دیگر سستی در برابر دشمنان داخلی و خارجی احکام الهی. در هر حال با همه فشارهایی که خصوصاً از سوی سلطه‌گران بین‌المللی برای تعطیلی احکام اسلامی دنبال می‌شود، تداوم و بقای نظام اسلامی در ایستادگی بر این احکام و شرایع معنا و مفهوم پیدا می‌کند.

/انتهای پیام/