پایگاه اطلاع رسانی فانوس | تاثیر ورزش در کاهش چشمگیر هیجان خشم

یادداشت

تاثیر ورزش در کاهش چشمگیر هیجان خشم

سرویس اجتماعی - دربارۀ ورزش و کارکردهای آن فراوان سخن گفته شده است. با این وصف همچنان می‌بایست پیرامون آن حرف و سخن گفت و از اثرات حیرت‌انگیز و سودمندی‌های بی‌نظیر و چندگانه آن سخن به میان آورد.

دکتر سعید منتظرالمهدی- معاون اجتماعی ناجا
                                                                                                                  
 شواهد نشان می‌دهد که با افزایش دانش عمومی پیرامون فواید و سودمندی ورزش بر میزان استقبال عمومی از رشته‌های مختلف و پرشمار آن افزوده می‌شود.

از همین روی، خوشبختانه در سال‌های اخیر بر شمار ورزشکاران عزیز کشورمان، به ویژه ورزشکاران جوان، تصاعدی افزوده شده است و امید می‌رود که در سال‌های پیش رو همچنان این روند رو به فزونی نهد و به صورت مستمر بر شمار ورزشکاران کشورمان افزوده شود.

به ویژه امیدواریم  شمار بیشتر و بیشتری از دختران و بانوان محترم کشورمان به این مهم اهتمام ورزند. چرا که ارتباط  تایید شده‌ای بین شمار بانوان ورزشکار یک کشور و شماری از شاخص‌های توسعه، به ویژه شاخص‌های مربوط  به حوزه سلامت و امید به زندگی وجود دارد. این را نیز بگویم که روند گرایش دختران و بانوان ایرانی به فعالیت‌های مختلف ورزشی در چند سال اخیر بسیار خرسندساز و امید بخش بوده است.

ورزش  و انجام فعالیت ورزشی، دارای چندین و چند کارکرد معین و مشخص است. من در این مجال تنها از آن کارکردهایی سخن می‌گویم که کمتر بدان‌ها  پرداخت شده است.  به زعم من کاهش چشمگیر "هیجان خشم" یکی از کار ویژه‌های مهم ورزش کردن است.

این اتفاق ناشی از چند عامل مهم است. یکی از آن عوامل افزایش معنی‌دار« اعتماد به نفس » است.  سالیان  زیادی است که متخصصان علوم رفتاری شواهد متقنی به دست داده‌اند که نشان می‌دهد افراد برخوردار از اعتماد به نفس بالا گرایش و تمایل بسیار اندکی به خشم  و خشونت ورزی دارند.

بدین سبب که خود را عمیقاً باور دارند و نیازی به اثبات خود با داد و فریاد و خشم و عصبانیت ندارند. دومین عاملی که موجب کاهش قابل توجه خشم و عصبانیت در ورزشکاران می‌شود، «تخلیه انرژی»  است.

نیازی به گفتن نیست که در درون  هر یک از ما حجم انبوهی  انرژی حاصل از فعل و انفعالات هیجانی وجود دارد. چنان چه فرصت جامعه پسندی برای این تخلیه فراهم نشود، امکان تبدیل آن به کنش‌ها  یا افکار و احساسات مخرب وجود دارد.

اما  ثابت شده است که ورزش کردن  یکی از سودمندترین روش‌های تخلیه این انرژی فراوان است. از عامل سومی نیز می‌توان برای تبیین کاهش خشم در افراد ورزشکار سخن گفت، آن عامل " گسترش پیوندهای عاطفی – اجتماعی " است.

وقتی فعالیت ورزشی گروهی انجام شود، علاوه بر اثرات جسمانی خاص خود، موجب شکل‌گیری روابط دوستانه و تبادل عاطفی میان ورزشکاران می‌شود. این روابط و تبادل نه تنها خشم و عصبانیت  را از میان می‌راند، بلکه آن را تبدیل به یک احساس خوشایند و مطلوب فردی  و گروهی می‌کند.

دومین کارکرد پراهمیت ورزش  «پرورش هیجانات و حالات مثبت روانی» است . شواهد پژوهشی نشان از آن دارد که سطح و میزان شادابی، امید، خوش‌بینی و خوش خلقی در افرادی که مستمر به فعالیت‌های ورزشی می‌پردازند، بیش از سایر افراد است.

از این رو، سطح سلامت روانی ورزشکاران همواره به صورت میانگین بیش از غیر ورزشکاران است . تبیین این یافته ساده می‌نماید چه  این که ورزش موجب افزایش ترشح اندروفین‌های مغزی ( ناقلان شیمیایی آرامبخش و لذت‌آور) از جمله  افدرین و کاهش هورمون استرس می‌شود.

از آن گذشته، ورزش «تصویر جسمی » را بهبود می‌بخشد. به بیان دیگر، افرادی که به فعالیت‌های ورزشی روی می‌آورند پس از مدتی  تصویر مثبتی پیرامون جسم خود پیدا می‌کنند و همین تصویر ذهنی ( که نشان از واقعیت دارد) بر افکار، احساسات  و خلقیات آنان تاثیر می‌گذارد و لاجرم امید و خوش‌بینی و شادابی آنان را فزونی  می‌بخشد.

سرانجام ورزشکاران از این واقعیت آگاه‌اند که ورزش « امید به زندگی» ( و افزایش طول عمر توأم با سلامت) را افزایش می‌دهد. همین شناخت درست فی‌نفسه  احساس خوشایندی در ورزشکاران ایجاد می‌کند و در نتیجه سلامت روانی آنان را فزونی می‌بخشد. ورزش، کارکرد حیرت‌انگیز دیگری نیز دارد و آن افزایش «احساس امنیت» است.

مطالعات ما نشان می‌دهد که یکی از عوامل موثر بر احساس امنیت شهروندان جامعه سطح فعالیت ورزشی آنان است. (جالب است بدانید که میزان خوبی‌ها ، یا ترس‌های مرضی، در افراد  ورزشکار کمتر از افراد عادی است ! )  تاثیر ورزش بر احساس امنیت از آن رو است که اولاً: اتکای به نفس را افزایش می‌دهد. ثانیاً : نگرش به اطرافیان را بهبود می‌بخشد و ثالثاً : اعتماد عمومی را بیشتر می‌کند. 

مطالعات مختلف نشان داده‌اند که سودمندی ورزش با شروع زود هنگام آن دو چندان می‌شود. به عنوان مثال، در یک پژوهش جامع طولی بین فرهنگی که توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) به سامان رسیده، نشان داده شده است، افرادی که در کودکی و نوجوانی فعالیت ورزشی خود را شروع می‌کنند، حتی تا سنین بعد از میانسالی، کمتر دچار انواع مشکلات جسمانی می‌شوند، احساس خوشبختی بیشتری دارند و امیدشان به زندگی بیشتر است.

از همین رو  آن سازمان به کشورها توصیه می‌کند که امکانات و تسهیلات ورزشی را از همان  سال‌های آغازین زندگی برای افراد جامعه خود فراهم کنند به ویژه به مدارس و سایر مراکز آموزش رسمی، تاکید می‌شود که ورزش  را جدی بگیرند و از هیچ نوع تلاشی برای ترغیب به فعالیت‌های ورزشی دریغ نورزند.

ارزش و اثربخشی ورزش زمانی دو چندان می‌شود که فعالیت ورزشی با پرورش روحیه «جوانمردی»، و تقویت «خوش خلقی» و افزایش «نوع دوستی» همراه شود. این ویژگی‌ها افزون بر اثرات مطلوب ژرف و ماندگاری که بر ذهن و ضمیر ورزشکاران بر جای می‌گذارند، جامعه را نیز منتفع می‌کند و لاجرم موجب بهبود روابط اجتماعی و تعالی اخلاقی و روانی جامعه می‌شود.
انتهای پیام/

 

لینک سریع

#

تبلیغات